Razbijanje tradicionalnih mitova o novozavetnoj crkvi

"A vi ste telo Hristovo, a zasebno udovi." 1. Korinćanima 12:27

Rani hrišćani su bili vrlo hristocentrični, sam Hristos im je bio životni poziv, objekat obožavanja i strahopoštovanja. Novozavetna crkva je Gospoda Isusa Hrista učinila središtem svega i najvećim od svih!

Hrišćanstvo je bila prva vera na svetu bez klerika i sakralnih građevina. Hrišćani u prva tri veka nisu "išli u crkvu" jer su oni bili crkva, a okupljali su se po kućama.

Nisu imali zamisao o svetim prostorima i nikad nisu skupljali novac za izgradnju i održavanje takvih objekata.

Nikada nijednu građevinu nisu nazivali "crkvom" ili "domom Božijim", jer za njih je jedina svetinja bio Isus Hristos!

Novozavetna crkva je bila organska, a ne institucionalna tvorevina. Ona nije imala klerike, niti instituciju rimokatoličko/pravoslavnog sveštenika ili protestantskog pastore.

Imala je putujuće apostole i njihove saradnike koji su postajali starešine (nadglednici) lokalnih crkava, ali oni nisu smatrani posebnom i privilegovanom kastom klerika. Starešine su služile crkvama, a svi zajedno Hristu.

Novozavetna crkva nije imala fiksiran redosled bogosluženja. Rani hrišćani su se okupljali na sastancima otvorenim za učestvovanje svih vernika gde je svako mogao da sa ostalima podeli svoje doživljaje sa Hristom, da izrazi svoju nadarenost i tako izgradi druge vernike.

Ranocrkveni sastanici nisu bili "verske službe" i platforme za promociju posebne službe pojedinaca već neformalna okupljanja u duhu slobode, spontanosti i radosti.

Novozavetna crkva je živela u duhu zajedništva. Okupljanje vernika nije sigurno pokazivalo da crkva postoji samo da bi se sastala jednom ili dva puta sedmično.

Vernici su živeli život međusobnog deljenja, brinuli su jedni o drugima i mimo zakazanih okupljanja. Bili su jedna porodica u pravom smislu te reči. Vladimir Đorđević